3 min.
Spis treści:
Czym jest SDLC (Software Development Life Cycle), czyli cykl życia oprogramowania
Metodologie SDLC (software development lifecycle) – podsumowanie
Czym jest SDLC (Software Development Life Cycle), czyli cykl życia oprogramowania
Innymi słowy SDLC (Software Development Life Cycle) to proces tworzenia oprogramowania, który opisuje kolejne fazy realizacji projektu IT oraz reguły ich przebiegu. Klasycznie zalicza się do nich:
- planowanie (określenie celów i wstępnego zakresu prac),
- analiza wymagań projektu,
- faza projektowania (opracowanie funkcjonalności oprogramowania),
- implementacja (kodowanie),
- testowanie (w tym kontrola wydajności i kwestie bezpieczeństwa systemu),
- wdrażanie (instalacja oprogramowania w docelowym środowisku produkcyjnym),
- utrzymanie oprogramowania (usuwanie błędów, aktualizacje, dostosowywanie do zmieniających się potrzeb biznesowych).
Każda faza ma swoją strukturę i punkty kontrolne, które pozwalają upewnić się, że produkt końcowy będzie tworzony zgodnie z najlepszymi praktykami jakości i spełni oczekiwania klienta. Takie rozwiązanie gwarantuje, że zlecenie zostanie zrealizowane w ramach budżetu i w ustalonym terminie.
Przeczytaj także: Refaktoryzacja kodu – sposoby na poprawę jakości i wydajności oprogramowania
Najpopularniejsze modele SDLC
To, w jaki sposób SDLC pomaga zespołom na zrealizowanie zlecenia, zależy od wyboru określonego modelu SDLC. Mimo że każdy z nich opiera się na tych samych etapach, to jednak różnią się wymaganą dokumentacją, podziałem obowiązków, sekwencją faz oraz zarządzaniem zmianą. Omówmy główne z nich.
Model kaskadowy – Waterfall
Model kaskadowy (ang. Waterfall) odzwierciedla „spływanie” prac w dół, bez możliwości cofnięcia się. Każda faza musi zostać w pełni sprawdzona, zatwierdzona i zakończona, zanim rozpocznie się kolejna.
Zalety modelu kaskadowego to klarowność kosztów i harmonogramu, bogata dokumentacja opisująca, co należy wykonać na danym etapie oraz możliwość oceny postępów na podstawie ukończenia określonych faz. Z kolei główna wada to brak elastyczności. Użytkownicy końcowi zgłaszający uwagi mogą poprosić o modyfikacje dopiero po ukończeniu oprogramowania i wówczas nieraz okazuje się, że wprowadzenie znaczących zmian jest za drogie, a czasami wręcz niemożliwe.
Model Agile (zwinny)
Model Agile to cała grupa metodyk, w których tworzenie oprogramowania polega na dodawaniu do niego kolejnych przyrostów funkcjonalnych dostosowanych do bieżących informacji zwrotnych od zamawiającego lub testerów. Prace dzielone są na krótkie cykle (np. dwutygodniowe sprinty w Scrumie), w ramach których zespół dostarcza fragment działającego oprogramowania.
Zaletą Agile jest tworzenie kodu, który na każdym etapie odpowiada faktycznym oczekiwaniom użytkowników. Co więcej, częste testy jednostkowe zapewniają stałą kontrolę jakości produktu. Jednak tak dynamiczne i elastyczne podejście wymaga doświadczonego zespołu i odpowiedniej kultury organizacyjnej. Ciągła interakcja z klientem wymusza umiejętność dobrej komunikacji i płynnego reagowania na zmiany. Ponadto przy dużych projektach z wieloma zespołami programistów należy w odpowiedni sposób korzystać z narzędzi do synchronizacji prac wszystkich grup.
Model Spiral (spiralny)
Model spiralny łączy elementy podejścia kaskadowego i iteracyjnego. Proces przyjmuje formę spirali – projekt przechodzi kolejno przez cztery fazy (planowanie, analiza ryzyka, inżynieria, ocena), zataczając kolejne okręgi aż do osiągnięcia ostatecznej wersji systemu. W każdej pętli spirali identyfikuje się zagrożenia i opracowuje strategie ich minimalizacji, następnie buduje się prototyp lub przyrost i poddaje go ocenie wraz z klientem. Dalsze działania podejmuje się po pomyślnym przetestowaniu i zatwierdzeniu oprogramowania. Dzięki temu model spiralny umożliwia programistom wielokrotne udoskonalanie produktu już na wczesnym etapie projektu.
Największą zaletą modelu spiralnego jest wbudowane zarządzanie ryzykiem. Każda iteracja rozpoczyna się od identyfikacji potencjalnych ryzyk (technicznych, organizacyjnych, związanych z wydajnością czy bezpieczeństwem systemu), a następnie zaplanowania działań zapobiegawczych. Pozwala to uniknąć kosztownych problemów, a ostateczny efekt lepiej odpowiada oczekiwaniom klientów. Co ważne (i jednocześnie zaskakujące), spiralna analiza ryzyka jest też największą wadą tego modelu, bo wymaga więcej zasobów i trwa dłużej niż np. jednorazowy Waterfall.
Przeczytaj także: Technologie Low-Code i No-Code – czym są i jak działają?